Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Nie! Nie! Nie! Tylko nie to... Nie on... Jesteś zbyt wartościową dziewczyną, by marnować życie przy nim. Mogłabyś być z każdym dlaczego wybrałaś właśnie jego?? Tyle dla Ciebie robimy byś miała wszystko, a on Ci tego nie da... Tyle i jeszcze więcej słyszałam od rodziców... i doprowadziło to do rozpadu mojego związku. Bo w końcu jak budować związek bez wsparcia najbliższych?? Czy gdybym jednak podjęła kolejną próbę czy nie zabraknie mi, jemu, po prostu nam siły??
Zaczynam myśleć, że chyba nie do końca zrobiłam dobrze. Czy czasem nie jest tak, że właśnie największe szanse mają te związki, które wcale, ale to wcale nie liczą na poparcie ze strony rodziny?? W końcu kiedyś prędzej czy później się wyprowadzę i nie zamierzam być u rodziny co dziennie i siedzieć po parę godzin, zamierzam wpadać raz na jakiś czas, a tak naprawdę na dłużej przyjeżdżać tylko na święta. Podejście zdrowe, tak mi się wydaję bo w końcu trzeba kiedyś odciąć tą taką przysłowiową pępowinę. Zanim zacznie się tak na poważnie myśleć o swojej przyszłości z kimś innym, z kimś bliższym chyba najpierw trzeba wziąć "rozwód" ze swoją rodziną i chyba nie tylko emocjonalnie ale i finansowo. Bo chyba jeśli jesteśmy uzależnieni od kogoś finansowo i korzystamy z takiej pomocy to nie powinniśmy zbytnio być zaskoczeni, że oni czują że mają prawo wtrącać się w nasze życie. Powoli zaczynam myśleć, że lepiej jest żyć gorzej i przysłowiowo gryźć ścianę niż być zależną od nawet najbardziej kochających rodziców. Poza tym chyba kiedy liczymy tylko na siebie tak naprawdę stajemy się dorośli i jest to taką miarą dojrzałości, uczymy się wtedy tak naprawdę jak umiem żyć na własny rachunek. Co najważniejsze jeśli wiem, że umiem sobie sama poradzić to wiem, że bycie z kimś nie jest rozwiązaniem na życie a dopełnieniem. Podsumowując jeśli wasz a może i kiedyś mój przyszły partner też będzie to potrafił, to myślę że ja jaki i wy zbudujecie zgrany zespół, który będzie umiał przetrwać wiele dni, miesięcy a nawet kilka lat.
