Zobacz wszytkie serwisy JOE.pl
Hm... Siedzę w kawiarni z moim Kochanym K. a na przeciwko nas siedzi grupka nastolatków, miło się robi gdy się tak na nich patrzy. Człowiek sobie przypomina jak to było parę lat temu. Kiedy to zaczynał wszystko poznawać, to całe uczucie zauroczenia, podchody do miłości do osoby która jest nam teraz tak bardzo nie znana, oczywiście chodzi mi
o myślenie w tam tym momencie... Byliśmy świadkami sceny kiedy koleżanki po prosiły kolegów by ci na moment wstali i za chwil kilka wrócili. Zgodnie z prośbą zrobili to po czym jedna z nich do bluzy włożyła mu karteczkę i z niecierpliwieniem czekały kiedy wrócą. Tak bardzo przeżywały tą całą sytuacje. To niesamowite jak później takie rzeczy nas śmieszą i dają nam doświadczenia na kolejne lata. Mimo, że świat się zmienia i teraz dzieciaki mają już dużo różnych gadżetów do dyspozycji to i tak zachowują się bardzo podobnie gdy to ja miałam po te 13, 14 lat. Choć gdy tak po myślę chyba w każdym wieku w towarzystwie zachowujemy się podobnie, różni nas tylko to, że rozmawiamy na inne tematy i z roku na rok mamy większe doświadczenia ale to chyba tyle. Prawie zawsze w towarzystwie pojawi się ktoś kto wszystkich rozśmiesza, ktoś kto siedzi z boku i udaje, że go nie ma, rzadko się odzywa raczej słucha i się nie wypowiada. Poza tym jest jakaś osoba która chce dominować, do tego dochodzi osoba która wszystko wie. Pewnie jest jeszcze parę przykładów i podobnych osobowości w grupie ale te są chyba takie podstawowe a i za pomniałabym o kimś z kogo cała grupa robi sobie jakieś żarty czyli jakiś gapcio... Życie nas uczy
i chyba to właśnie ono jest naszym największym mentorem, to ona nas kształci i pozwala przeżywać tyle dobrych i potrzebnych nam przygód choć niestety doświadczamy też tych gorszych po których często stajemy się dojrzalsi i pewniejsi siebie kiedy uda nam się je przeskoczyć, i czasem nawet z trudnością ale pokonać. Uważam również, że często nie docenia się nauczyciela w szkole, a dokładnie nauczycieli. Myślimy, że gadają głupoty, że po co nam to wszystko,
że z nami będzie inaczej. A jak jest?? Bardzo podobnie do tego co mówili. Często nawet całkowicie się to zgadza. Rodzice nie zawsze nam dobrze doradzą, a dlaczego?? Bo często kierują się swoimi pobudkami... A jak jest z nauczycielem, takim "dobrym" nauczycielem, takim
z powołania?? On ma swoich podopiecznych i chce dla nich jak najlepiej, liczy na to że gdy skończą szkołę wrócą do niego w odwiedziny i po dziękują i pochwalą się tym co osiągnęli, dzięki jego radą. Dlaczego tak się dzieje?? Bo nauczyciel nie ma tylko jednego podopiecznego, ma nas wielu i dlatego też obserwuje nas i doradza nam tak bardzo realnie co dla nas jest dobre bo dla niego się liczy jednostka ale na tle całego ogółu, dla rodzica jesteś najważniejszy i często choć nie zawsze i nie każdy rodzic oczywiście, czuje potrzebę chwalenia się swoim dzieckiem i tym co osiągnęło, a poza tym często dziecko ma kontynuować np to co rodzicom nie wyszło i przy tym wcale nie jest pytany czy tego właśnie chce. Myślę, że tak będzie już zawsze i cała nadzieja jest w tym,
że dziecko się w końcu postawi albo rodzic zauważy, że dziecko się
w tym wszystkim męczy i spyta go czego tak naprawdę chce.
